Oorsprong van een jongensparadigma

Als je navraag doet over hun kindertijd, zeggen aardige jongens natuurlijk dat hun jeugd fantastisch was. In tegenstelling tot die opvatting ontwikkelde ze allemaal een naar binnen gekeerd, zichzelf vergiftigende schaamte, vragen om bevestiging en verstoppen van (door zichzelf opgevat als) persoonlijke gebreken.

“Meer dan eens vertelde mijn moeder dat ze probeerde om mij op te voeden om anders te worden dan mijn vader.”

“Ondanks dat hij probeerde om het perfecte plaatje dat zijn ouders ten toon spreidde voelde hij zichzelf altijd minder dan normaal.”

“Hij onderdrukte zijn woede en probeerde niets te zeggen dat iemand kon kwetsen” “Toegegeven dat zijn drugs naar voorkeur ‘erkenning’ was.” 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *